W 1945 utworzono Społeczny Fundusz Odbudowy Stolicy. Z uwagi na poważne zniszczenia wojenne, dyskutowano zrazu czasowe, zaś potem ostateczne translokacja stolicy państwa do Krakowa, Łodzi to znaczy Poznania. Pomysł ten jednakowoż upadł, z uwagi na życzliwość kulturalne, historyczne dodatkowo lokalizację geograficzną miasta. 14 lutego 1945 powołane zostało Biuro Odbudowy Stolicy (BOS) wobec kierownictwem Romana Piotrowskiego, z właściwie dominującą rolą Józefa Sigalina[12]. BOS było wtedy zdominowane na wskroś architektów będących przy wpływem przedwojennej awangardy, o poglądach radykalnych oznacza to co więcej bliskich komunizmowi – co miało wpływ na kontur projektów odbudowy Warszawy, tudzież podobnie pospieszną rozbiórkę zabytków które niejednokrotnie wolno było uratować[12]. Według wydanego drukiem wewnątrz 1947 raportu architekta Sigalina, którego nieuszkodzony wydanie (10 000 egzemplarzy) do wnętrza 1948 został zużyty z polecenia władz, możliwe było odbudowanie stolicy zgodnie z tradycją architektoniczną przedwojennej Warszawy[12].
BOS, na którego decyzje miała więc ważny wpływ taktyka partii komunistycznej, wybrał typ przeciwny, popierany na doktrynie tzw. realizmu socjalistycznego, cechujący się brakiem zrozumienia na rzecz architektury z przełomu XIX również XX wieku, planowaniem przestrzennym (z naciskiem na przekraczający miarę funkcjonalizm), kierując się regułą radykalnego rozluźnienia dotychczasowego charakteru zabudowy miejskiej (które określono w charakterze "kapitalistyczne"), co oznaczało radykalną zmianę przedwojennego układu urbanistycznego Warszawy. Zamierzenia te ułatwiały cechy nowego ustroju, które przewidywały dominującą rolę państwa także faktyczną politykę wywłaszczeniową (dzięki wprowadzeniu dekretu o komunalizacji gruntów warszawskich, tzw. Dekretu Bieruta z 26 października 1945: "O własności także użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy"). Dzięki sprzeciwowi wielu osobistości życia publicznego, m.in. Jana Zachwatowicza[12], udało się toż wstrzymać wiele najważniejszych zabytków, niedopuszczając do całkowitej dewastacji historycznie plus kulturowo istotnych obiektów.
Do 1952, poniżej kierunkiem ok. 1400 specjalistów wszystkich dziedzin zgromadzonych w środku BOS (m.in. architekci, urbaniści, socjolodzy, ekonomiści, prawnicy itd.), do wnętrza 1953 odbudowano Stare Miasto, zaś odtąd Krakowskie Przedmieście również Nowy Świat, tudzież ponadto części ulic Miodowej, Długiej, Senatorskiej także placów Teatralnego plus Bankowego – ale niekonsekwentnie, po trosze plus w środku niewymuszony strategia nawiązując do przedwojennej zabudowy, niekiedy chociażby do wnętrza raczej poważnym stopniu zmieniając ich przedwojenny charakter. Mimo tego Stare Miasto, w środku 1980 wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO, stanowi wyłączny wewnątrz świecie (w tej skali) przypadek planowej odbudowy ze zniszczeń. Bezcennymi źródłami wcześniejszy zachowane liczne panoramy miasta również pejzaże (m.in. Canaletta).
W latach 1947-1949, zrealizowano największą inwestycję urbanistyczną, Trasę W-Z (z tunelem przebitym poniżej ul. Miodową dodatkowo Krakowskim Przedmieściem). Przykładem obowiązującej w takim razie doktryny socrealizmu do wnętrza architekturze, stała się wybudowana wewnątrz latach 1950-1952, Marszałkowska Dzielnica Mieszkaniowa (MDM) dodatkowo siedziba Muranów (1948-1952). W podobnym stylu utrzymany był Pałac Kultury oraz Nauki, wybudowany w środku latach 1951-1953 (ukończony w środku 1955), który z kiedy niekiedy stał się jednym z symboli ery stalinizmu. W latach 1954-1955 został ponadto wybudowany Stadion Dziesięciolecia. Centrum miasta uległo istotnym przeobrażeniom w środku latach 1960-1969, kiedy wybudowano tzw. Ścianę Wschodnią. Ostatnim znaczącym etapem odbudowy Warszawy, była jako do tego czasu rekonstrukcja Zamku Królewskiego. W tym celu wewnątrz 1971, za sprawą inicjatywie plus zabiegom Stanisława Lorentza, powołano Obywatelski Komitet Odbudowy Zamku Królewskiego w środku Warszawie. Odbudowa obiektu została ukończona w środku 1974, lecz prace wykończeniowe także wyposażanie wnętrz, solidny z przerwami do roku 1988.
Dzisiejsza Warszawa jest niemniej jednak zupełnie innym miastem niż miasto przedwojenne. Tylko niektóre dzielnice zachowały osobisty przedwojenny charakter, natomiast współczesny szkic urbanistyczny miasta jest w pełni inny odkąd zabudowy sprzed zniszczeń. Szlaki komunikacyjne biegną wewnątrz innych kierunkach, natomiast wiele głównych przedwojennych ulic jest obecnie ulicami peryferyjnymi. Zmieniło się także wykorzystanie różnych fragmentów miasta. Nawet system tych budynków, które odrestaurowano, czyli odbudowano, jest odmienna od czasu wcześniejszej. Fasady zabytkowych budynków są z reguły oszczędniejsze, stylizowane na inne epoki, same budynki mają wielokrotnie inną liczba pięter, oznacza to są odbudowane częściowo, natomiast kwartałom budynków brakuje zaplecza (brak oficyn, inne szlaki komunikacyjne w środku otoczeniu, inne doświetlenie oznacza to zagęszczenie sąsiednich budowli).
Miasto ostatecznie utraciło własny przeszły charakter, zaletą współczesnej Warszawy jest zbytnio to jeden z najlepszych układów komunikacyjnych wśród wielkich współczesnych w zamian europejskich – nie biorąc wobec uwagę złego stanu dróg także szczegółowych rozwiązań samych skrzyżowań. Obecny, sprzyjający uporządkowanie głównych ulic wewnątrz Śródmieściu miasta uzyskano metodą masowych wyburzeń ocalałych budynków. Ponadto do wnętrza latach explicite po wojnie wyburzono wiele ocalałych innymi słowy nadających się do remontu budynków.