W listopadzie 1918 Warszawa została ogłoszona stolicą niepodległego państwa polskiego[6], stając się centralnym ośrodkiem administracyjnym również handlowym. Rzeczywistość pierwszych lat niepodległego państwa (II Rzeczpospolita) była niemniej jednak ogromnie trudna. Sytuację pogarszały zniszczenia wojenne, hiperinflacja plus zubożenie szerokich warstw ludności. Wśród nadziei, rozczarowań, walk politycznych dodatkowo protestów społecznych na ulicach Warszawy rozgrywały się wydarzenia o znaczeniu ogólnokrajowym, natomiast chociażby europejskim. W 1920 miasto zmagało się z najazdem Rosji sowieckiej. W okresie 13-26 sierpnia 1920, do wnętrza czasie trwającej wtedy wojny polsko-bolszewickiej, na przedpolach Warszawy plus okolicznych terenach rozegrała się batalia warszawska. Punktem zwrotnym walk była batalia o Radzymin, po której kontrofensywa Piłsudskiego znad Wieprza zadecydowała o zwycięstwie.
16 grudnia 1922 w środku Warszawie zginął od momentu kuli zamachowca Gabriel Narutowicz, najważniejszy prezydent II Rzeczypospolitej. W maju 1926 w środku stolicy miały obszar bratobójcze walki pośród oddziałami lojalnymi wobec ówczesnego prezydenta Stanisława Wojciechowskiego zaś zwolennikami przejmującego władzę marszałka Józefa Piłsudskiego. Bilans dwudniowych walk, określanych jak pucz majowy, wyniósł 379 zabitych także 920 rannych.
W latach 1924-1930, na wynik dobrej koniunktury, mienie miasta uległ dwukrotnemu zwiększeniu. Umożliwiło to realizację kluczowych na rzecz rozwoju miasta przedsięwzięć. Impulsem na rzecz modernizacji miasta była amerykańska kredyt dolarowa, zrealizowana wewnątrz 1928 na kwotę 10 milionów dolarów. W latach 1927-1929 rozbudowano infrastrukturę komunalną, do wnętrza efekcie uzyskując nowych 71 kilometrów sieci wodociągowej, 24 km kanalizacyjnej, 48 km sieci tramwajowej także 50 km sieci gazowniczej. W tym okresie oddano ponadto do użytku 24,3 tys. nowych izb mieszkalnych również wybudowano 53 nowych gmachów użyteczności publicznej. Do 1928 wartość izb szkolnych, do wnętrza stosunku do poziomu z 1918, wzrosła z 37 do 380 natomiast wyrób energii elektrycznej wzrosła z 22 mln kWh do 100 mln kWh. W 1921 otworzono najwyższy zaimprowizowany obywatelski przystań powietrzny (normalna komunikacja lotnicza działała zaledwie od chwili 1925, odkąd 1929 obsługiwana na wskroś Polskie Linie Lotnicze LOT).
W 1925 opracowano ponadto pierwsze danie projekty warszawskiego metra[2] (tzw. Metropolitanu), które pozostały jednakże do wnętrza fazie planów (wykonano jeno próbne wiercenia, przygotowano mapy także opisy techniczne warunków geologicznych). 18 kwietnia 1926 dokonano otwarcia pierwszej warszawskiej stacji radiowej, korzystającej z dwóch nadajników – od chwili grudnia 1926 nadawała rozgłośnia Warszawa II wewnątrz forcie Mokotowskim, oraz od czasu 1931 ogólnokrajowa nadajnik o większej mocy Warszawa I w środku Raszynie, obejmującą zasięgiem 90% terytorium II Rzeczypospolitej. Rozwój Warszawy został zahamowany w środku latach 1929-1933, gdy doszło do światowej zapaści gospodarczej, zwanej wielkim kryzysem.
W 1934 ugrupowanie rządowy zawiesił inicjatywa samorządu miejskiego oraz powołał na urząd prezydenta komisarycznego Stefana Starzyńskiego, który pełnił tę funkcję do 27 października 1939, to jest do momentu aresztowania go na wskroś Gestapo. Stefan Starzyński zyskał popularność jak giętki administrator, w środku założeniach z 1934 przewidywał płeć brzydka ustabilizowanie budżetu miejskiego (drogą oddłużenia oraz oszczędności), reanimacja ruchu budowlanego oraz inwestycyjnego, wzniesienie estetyki miasta dodatkowo walkę z biurokratyzmem, protekcjonizmem również przerostami kadrowymi. Program ten został później rozwinięty w środku tzw. Czteroletni Plan Inwestycyjny Miasta Stołecznego Warszawy (na lata 1938/1939-1941/1942). Starzyńskiemu udało się przyswoić sobie zamieszanie w środku finansach miejskich, zaś zaoszczędzone środki wysupłać na inwestycje miejskie.
Bilans działań prezydenta wewnątrz tym zakresie zakończył się do 1939 wybudowaniem 30 gmachów szkolnych, modernizacją arterii wylotowych, aktywizację prywatnego ruchu budowlanego korzystającego z miejskich inwestycji (nowe osiedla mieszkaniowe na Żoliborzu, Saskiej Kępie, Mokotowie plus Ochocie), poważną rozbudowę funkcji produkcyjno-usługowych większości przedsiębiorstw komunalnych, organizację Muzeum Narodowego (w nowym gmachu oddanym do użytku wewnątrz 1938) również odbudowę obiektów zabytkowych, przebudową nowych ulic (w okresie 1934-1938 przybyło przeszło 2 mln metrów kwadratowych wybrukowanych ulic), zaś ponadto zmeliorowanie znacznych obszarów Bielan, Marymontu, Powązek, Woli, Ochoty, Czerniakowa, Saskiej Kępy, Grochowa dodatkowo Bródna.
Poprawiono ponadto image uporządkowany głównych ulic miasta (akcja nasadzania arterii miejskich drzewami, zazielenienie pustych przestrzeni w poprzek produkowanie parków – m.in. skwer Sowińskiego, zieleniec Dreszera, Zieleniec Wielkopolski, Skarpa na Dynasach, zieleniec do wnętrza Forcie Legionów). Starzyński przeprowadził też akcję umocnienia lokalnego patriotyzmu mieszkańców Warszawy (co miało duże znaczenie na rzecz postawy warszawiaków we wrześniu 1939), równolegle swoimi działaniami na rzecz miasta zwiększając chęć opinii publicznej sprawami warszawskiej urbanistyki.
Bardzo żwawo zmieniał się wzornictwo Warszawy, zwłaszcza śródmieścia. Popularna była zabudowa plombowa, czego przykładem przypadkiem egzystować wzniesiony wewnątrz 1939 r. budynek PKO na ul. Marszałkowskiej. W latach 1931-1934 zbudowano wobec placu Napoleona wspaniały budynek wewnątrz Polsce, szesnastopiętrowy gmach, siedzibę towarzystwa ubezpieczeniowego Prudential. W 1932 r. otwarto Instytut Radowy, zaś wewnątrz 1938 r. rozpoczęto udane eksperymenty z Telewizją. W latach trzydziestych rozpoczęto budowę dworca głównego, który był najnowocześniejszym dworcem w środku Europie. Warszawa była w takim przypadku nazywana Paryżem Północy, asfaltowano ulice, zbudowano nowe lotnisko na Okęciu.
Niepowodzeniem zakończyły się przeciwnie zaś próby zlikwidowania dualizmu władzy (dzielonej pośrodku Komisarzem Rządu na m. st. Warszawę plus prezydenta Warszawy). Część założeń planu Starzyńskiego, na wynik nierealnych założeń wpływów finansowych do kasy miasta również niespodziewaną wojnę, nie została zrealizowana, m.in. plany przebudowy Śródmieścia plus wybudowania arterii środkowej N-S plus arterii W-Z (z Woli na Pragę).
Okres międzywojenny był kontynuacją dynamicznego rozwoju stolicy, która do wnętrza 1939 osiągnęła 1350 tys. mieszkańców. Realizację dalekosiężnych planów prezydenta przerwał napaść wojsk hitlerowskich na Polskę 1 września 1939.
W okresie międzywojennym Warszawa była największym skupiskiem ludności żydowskiej do wnętrza Europie dodatkowo główny punkt kultury żydowskiej. Liczba Żydów do wnętrza 1918 wynosiła pk. 310 tys. ludzi, iżby wewnątrz 1938 spełnić stopień 375 tys. ludzi. Zamieszkiwali oni zwłaszcza powierzchnia północny miasta, stanowiąc zdecydowaną większość okręgów Muranowa, Powązek, Leszna oraz Grzybowa. Działały żydowskie partie polityczne (formacje prawicowe ortodoksów także syjonistów, centrowe folkistów dodatkowo lewicowe Poalej Syjon plus Bund), organizacje społeczne także szkoły (Zarząd Gminy do wnętrza 1937 prowadził ok. 100 oddziałów podstawowych szkół religijnych, kilkanaście żłobków, przedszkoli również 2 szkoły zawodowe), działały liczne drukarnie dodatkowo wydawnictwa, wydawano dzienniki (m.in. Gazeta Ludowa – "Folkscajtung" plus Dziś – "Haint"). Działał ponadto Warszawski Żydowski Teatr Artystyczny Idy Kamińskiej plus Warszawski Nowy Teatr Żydowski. Od 1926 funkcjonował w środku Warszawie Instytut Judaistyczny, gdzie inicjatywa prowadzili historycy żydowscy m.in. Majer Bałaban również rabin Mojżesz Schorr. Istniało wiele znaczących budowli sakralnych, największą z nich była Wielka Synagoga, zniszczona wskroś Niemców 16 maja 1943.